Mailinglijst

Dag Schaapje

Het is zeven uur in de ochtend, vrijdag. Ik loop de trap af en denk er ineens aan dat de dieetbrokjes voor Schaapje bijna op zijn. Ik schrijf op het schoolbord: ‘dierenarts slankbrokjes Schaap’. Snel nog even halen vandaag, voor het weekend. Schaapje begroet me enthousiast zoals elke morgen, met gespin, kopjes geven en genotvol geklauw in m’n pantoffel.

Het is een drukke dag. De dieetbrokjes schieten erbij inAls ik ’s avonds aan het aanrecht sta, hoor ik achter me Schaap hoesten. Op zich niet verontrustend, want met z’n chronische bronchitis hoest hij wel vaker. Maar het klinkt nu anders. Bezorgd draai ik me om. Ik zie Schaapje vechten om lucht, piepend ademhalen, mond open, tong naar buiten, angstige blik in z’n ogen. Ik ren naar hem toe, roep ondertussen naar boven dat Jan snel moet komen en gooi de buitendeur open. Schaap strompelt de veranda op. Jan en ik staan er wanhopig bij. Hij is aan het stikken. Maar dan wordt het piepen minder, de ademhaling wordt rustiger en hij laat z’n kopje op z’n voetjes zakken. De rest van het weekend blijven we steeds ongerust naar hem kijken. Hij is zichtbaar anders. Een doffe blik in z’n ogen en hij heeft het benauwd.
Maandag in alle vroegte rijden we met hem naar dierenarts Els. Ze geeft hem een injectie tegen de benauwdheid en belt een dierenartskliniek in de buurt of Schaapje morgen kan komen voor een longfoto. Wat we die dinsdag op de foto zien, is dramatisch. Er is nog ¼ deel gezonde long over, de rest is tumor. Geslagen rijden we naar huis.
Schaapje wil niet meer eten of drinken. Wat moeten we doen? Jan en ik hopen dat hij stilletjes weg slaapt. Als hij woensdagavond nog steeds als een zielig hoopje ellende achter de stoel ligt, nemen we de vreselijke beslissing, allebei in tranen. Ik bel Els dat Schaapje het opgegeven heeft. Ze zal er de volgende dag om half elf zijn.
Donderdagochtend is m’n eerste gang naar Schaapje. Hij leeft nog en tilt moeizaam z’n hoofdje op. Dan geeft hij een doodskreet die me door merg en been gaat. Op dat moment zie ik door het raam Els aankomen. Gauw maakt Jan de deur open, want Schaap schrikt altijd vreselijk van onze ouderwetse trekbel. Ze geeft eerst een narcose, waar Schaap van moet spugen, en dan komen de twee doodsprikken. Jan en ik zitten op onze knieën aan weerszijden van Schaap, allebei een hand op z’n lijfje. ‘Dag Schaapje’, fluister ik, ‘goeie reis naar de poezenhemel.’ Als Els weg is, leggen we Schaap op een laken en tillen hem naar buiten. Daar ligt hij in een voorzichtig lentezonnetje. We graven een gat op een mooi plekje in de tuin. Na een uurtje dragen we hem naar z’n grafje en vleien hem zachtjes neer. Aarde erop, de plantjes er weer in.
De volgende dag loop ik in de ochtend de trap af. Mijn blik valt op de tekst op het schoolbord: ‘dierenarts slankbrokjes Schaap’. Precies een week geleden opgeschreven. Ik pak de bordenwisser, maar blijf in m’n beweging steken. Ik laat de tekst staan. Dan is het net of Schaapje er nog is.

Bookmark and Share

2 commentaren opDag Schaapje

Laat commentaar achter

 

 

 

U kunt gebruik maken van these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>