Mailinglijst

Een grooooote boom

Het is onze eerste kerst in het nieuwe huis. Daar past een mooie kerstboom bij. Niet zo’n friemelexemplaar. Maar een boom van een boom. Bij het dorpshuis worden kerstbomen verkocht en de opbrengt is voor nieuwe kostuums en instrumenten voor de dorpsfanfare. Een goed doel dus. Dan maak ik meteen een mooi kerstgebaar.

Een grote boom!

Als je als kerstboom op de wereld komt, dan tref je het niet. Je doet je best om te groeien en als dat gelukt is, mag je een paar dagen naar binnen om te schitteren. Daarna word je afgedankt en op straat gezet. Omdat ik dat sneu vind en omdat ons vorige huis nogal klein was, had ik altijd een klein boompje in pot. Met kerst stond het boompje binnen en de rest van het jaar mocht het op het balkon wonen. Dit jaar stap ik over m’n medelijden heen en laat mijn principes varen. Die bomen worden er speciaal voor gekweekt en die kwekers moeten toch ook leven. Ik wil nu eens niet zo’n friemelboompje, maar een grooooote boom. Bij het dorpshuis op het marktplein worden kerstbomen verkocht.  De opbrengst is voor nieuwe kostuums en instrumenten voor de plaatselijk fanfare. Een goed doel. Dus zo’n boom laat niet voor niets z’n leven. De leden van de fanfare doen die hele handel onbezoldigd. Ze halen de bomen bij de kweker, staan uren te kleumen in de kou… Alles voor de kas van de club. Ik ben er laat in de middag en alle mooie bomen zijn weg. Ik heb nog keus uit 1, geen keus dus. Ik sta te dubben. Wel een beetje klein, maar ja, als het de laatste is…. Nee, nee, zegt de kerstboomverkoper (“ik speel tuba in de fanfare”). Volgende week staan we er ook nog en dan breng ik een grote boom voor je mee. Een man een man, een woord een woord.  Als ik de week erna het marktplein op loop, zie ik hem al van ver. Oh jee, da’s echt een grote boom. Hoe dichterbij ik kom, hoe groter hij wordt. Als ik naast de boom sta en omhoog kijk, kan ik de top niet zien. “Te groot?”, vraagt de tubaspeler laconiek. Ik knik vertwijfeld: “Onze woonkamer is drie meter hoog”. Hij volgt mijn blik naar de top van de boom en neemt de maat met z’n ogen, blijkbaar met mij als ijkmaat. “Stukje uit het plafond frezen?”, oppert hij lachend. Maar gelukkig heeft hij nog een tweede oplossing achter de hand. “Dan verkorten we hem toch een beetje? Ik kijk naar de immens grote kluit. Zo’n brede pot heb ik niet… “Oh die kluit versmallen we een stukje.” De tubaspeler en zijn fanfarecollega (“ik speel klarinet”) snoeien en zagen de boel op maat en sjouwen de boom ook nog eens galant naar m’n huis aan de overkant van het marktplein. Ze zetten de boom rechtop, tikken bij wijze van groet met hun hand aan een denkbeeldige pet en gaan weer naar hun stek op het marktplein. Eerst maar eens de boom naar binnen sjouwen en in een pot zetten. En dan kijken of hij in de kamer past. Ja, hij past! De top raakt nét niet het plafond. Nou, dan dit jaar maar geen piek. Ik wilde toch een grooooote boom…

Bookmark and Share

Laat commentaar achter

 

 

 

U kunt gebruik maken van these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>