Mailinglijst

De stukadoor

‘We laten de achtermuur ook grijs stuken, zodat het een mooi geheel wordt’, zo besluiten we vorig jaar juni. Een snelle en kordate beslissing. De uitvoering ervan blijkt een stuk trager te verlopen. Nu, dik een jaar later, is de muur dan eindelijk gestuukt.

Stukadoor aan het werk

Wie laten we de muur stuken? Metselaar Mari, die vorig jaar juni de achtermuur van de veranda gemetseld heeft, kent wel een ‘mannetje’. Hij pakt de telefoon en het wordt meteen geregeld. Eind die week komt ‘het mannetje’ kijken. Een boom van een kerel, minimaal twee meter lang, stapt binnen en stelt zich voor als ‘Jantje’. Jantje loopt de tuin in, staat wijdbeens met z’n handen in z’n zakken stil voor de muur en beweegt z’n hoofd van boven naar beneden en van links naar rechts. ‘Da’s un groooote muur’, stelt hij na zeker vijf minuten bestuderen vast. Ik voel lachkriebels naar boven komen en durf niet naar mijn Jan te kijken, maar ik weet dat hij hetzelfde denkt. ‘Nou? Da’s toch wat elke stukadoor wil? Een grote muur om te stuken?’ We hebben allebei het idee dat Jantje liever een klein muurtje had gehad. Jantje zal het nog even ‘met z’n vadder’ bespreken (vader zal wel de baas zijn van het bedrijf…). En dan zullen we nog horen wanneer ze de klus komen klaren. We horen niets meer. Ik bel nog een paar keer Jantjes nummer en spreek tig keer een bericht in. Geen reactie. Na drie weken schrijf ik Jantje af. Ik pak de adressenlijst, die ik gekregen heb van de vorige eigenaar van ons huis, met de namen en nummers van werkmensen die aan de restauratie meegewerkt hebben. Ik bel de stukadoor van de lijst en leg uit wie ik ben. Chris, zo heet de stukadoor, herinnert zich meteen de klus die hij hier gedaan heeft en zegt graag te komen stuken. Diezelfde vrijdag verschijnt Chris om ‘de klus op te nemen’, zoals hij het zelf noemt. Chris belooft dat we na de bouwvak als eerste aan de beurt zijn. Als de bouwvakvakantie al dik twee weken voorbij is, bel ik. ‘Ja, ja, druk druk, hè vrouwke’, zegt Chris. Er is een groot karwei tussen gekomen, maar half augustus gaat het zeker lukken. Augustus verstrijkt, september gaat voorbij en de regenperiode zet stevig in. Eind november staat Chris voor de deur. Komt hij de boel nog ‘ns opnemen? Nee, hij wil de vochtigheid van de muur onderzoeken. Hij legt zijn hand tegen de muur, en concludeert: ‘Te nat!’. Nee, stuken kan nu niet meer. Dat wordt voorjaar. In maart zijn we als eerste aan de beurt. Maart, april, mei, juni. Geen Chris gehoord of gezien… Als collega Lilian van Tuin&Co terloops informeert of het eigenlijk nog gelukt is met het stuken van de muur, krijgt ze m’n hele wanhoopsverhaal over zich heen. Lilian weet wel iemand. Mijn vertrouwen in stukadoors is tot een nulniveau gezakt, maar nu krijg ik weer hoop. Haar ‘iemand’ heet George Meier, hij heeft een klein aannemersbedrijfje, MeiBouw in Tiel, en hij heeft ook de verbouwing bij haar gedaan. Behalve een goeie aannemer is het ook een goeie vriend van de broer van Lilian. Dat klinkt wel vertrouwenwekkend. Ik bel George. Twee dagen later komt hij kijken, vier dagen later heb ik een offerte en precies twee weken na het eerste telefoontje komen stukadoors Henk Boerman en ‘maat’ Jan. In twee dagen stuken ze de muur prachtig strak. Als ze weg zijn, is er geen smetje of rommeltje te bekennen. Ze hebben zelfs het bospad bij de muur nog geschoffeld en de bestofte planten afgesproeid.

Bookmark and Share

1 commentaar opDe stukadoor

Laat commentaar achter

 

 

 

U kunt gebruik maken van these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>