Mailinglijst

De trouwring

De trouwring

30 november 2010. Het winterweer heeft mij en de tuin overvallen. Gauw gauw ontdooi ik de bevroren emmers en regenton met heet water en zet ze op hun kop. En ook nog even de buitenkranen afsluiten.

‘Trouwdag papa en mama (1939)’. Gister viel mijn blik op deze vermelding bij 29 november op de verjaardagskalender. Terwijl ik naar boven loop om te gaan slapen, mijmer ik nog even over mijn ouders, die al lang geleden overleden zijn. Ineens denk ik aan de ring. De trouwring van mijn vader.

Mijn moeder droeg altijd een trouwring. Mijn vader nooit. Op zich niet vreemd. Mijn vader was boer, en bij werk op het land kan een ring onhandig en zelfs gevaarlijk zijn. Maar ook toen mijn vader al lang niet meer boerde, omdat hij longemfyseem had, droeg hij nog steeds geen trouwring. Het zou me waarschijnlijk nooit opgevallen zijn als ik dat gesprek tussen mijn ouders niet opgevangen had, toen ik een jaar of zestien was. Het ging over de trouwring van mijn vader. Ik hoorde mijn vader zeggen: ‘Ik koop geen nieuwe trouwring. Dat heeft geen betekenis. Ik heb al een trouwring, alleen ben ik hem even kwijt. Maar hij is er nog wel. Wij weten toch dat we met elkaar getrouwd zijn? Andere mensen? Die moeten denken wat ze willen.‘ Ik had mijn ouders nog nooit horen ruziën. Nergens over. Maar nu scheen er toch een ernstig meningverschil te zijn. Beknopt de kwestie: Mijn vader is zijn trouwring verloren. Mijn moeder wil dat hij een nieuwe trouwring koopt, zodat het voor de buitenwereld duidelijk is dat ze samen getrouwd zijn.

‘Verloren?’, vroeg ik. Wanneer dan? En waar?’ Toen vertelde mijn vader het hele verhaal. Dat ze in 1939 getrouwd zijn. Dat hij ongeveer een jaar later na een dag spitten in ‘den hof’ ontdekte dat hij zijn trouwring kwijt was. Dat hij nog dagen lang de aarde in de tuin meter voor meter heeft lopen zeven. Maar dat hij de ring nooit heeft terug gevonden.

trouwfoto, oude trouwfoto

Trouwfoto van mijn ouders

Bij tijd en wijle wilde mijn moeder dan ineens dat mijn vader een nieuwe ring zou kopen. Maar mijn vader bleef bij zijn principe. Er is nooit een niet-echte-trouwring gekomen. Want de echte was hij alleen even kwijt. Wie weet ligt de ring er nog. Nu na 71 jaar. Ergens in de tuin van het Van der Putten-stamhuis in Berghem. In de ommuurde tuin bij de boerderij aan de Pastoor van Teteringstraat en het kerkplein. In de binnenkant van de ring is de naam van mijn moeder en de trouwdatum gegraveerd: Petronella Arts, 29-11-1939. Gevonden? Stuur mij een mailtje.

Bookmark and Share

6 commentaren opDe trouwring

Laat commentaar achter

 

 

 

U kunt gebruik maken van these HTML tags

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>